Rozdział VI

Ariana POV
       Spojrzałam nad siebie i ujrzałam srebrne oczy patrzące na mnie z troską.
- Nic Ci nie jest? - zapytał chłopak dalej trzymając mnie w talii.
Oderwałam wzrok od tych hipnotyzujących oczu i chrząknęłam wyswobadzając się z jego ramion.
-Nic, dziękuje - szepnęłam i poprawiłam kaptur na głowie, zasłaniając twarz. A jeśli mnie zobaczył...?
-Uratowałem Cię, więc mogłabyś chociaż pokazać swoją twarz - zaśmiał się, a ja odetchnęłam w duchu.
-Scorpius !- usłyszałam męski głos dochodzący zza pleców chłopaka, na co on odwrócił się odrywając ode mnie wzrok.
-Caecorpus...- szepnęłam, a moje ciało zniknęło. Poczułam pieczenie na przegubie prawej ręki, jednak nie przejmując się tym stałam nieruchomo patrząc na chłopaka, który mnie uratował.
Odwrócił się z powrotem w moją stronę, lecz jego wzrok prześlizgiwał się z boku na bok. Nie widział mnie. Rozejrzał się ze zdziwieniem. Teraz miałam czas mu się przyjrzeć.
      Był wysokim dobrze zbudowanym chłopakiem na oko w wieku 16 lat. Posiadał bardzo jasne włosy, a jego spojrzenie.. Cóż mogło mu zapewnić wiele wielbicielek.
      Oderwałam od niego wzrok i potarłam przegub ręki. Wycofałam się szybko i nie odwracając się już za chłopakiem przeszłam przez Aule. Kucnęłam na chwilę w tłumie i szepnęłam : Reditum.
Spojrzałam na swoje ręce, które powoli zaczęły się pojawiać. Wstałam, poprawiając kaptur i ruszyłam w stronę kominków, z których cały czas wyskakiwali czarodzieje. Podniosłam lekko rękaw kurtki i obejrzałam prawy przegub. Na wierzchu pojawiła się runa niewidzialności, z której wolno wypływała krew. Zaklęłam i zasłoniłam rękę. Włożyłam ręce do kieszeni i podążyłam za prądem czarodziejów, zmierzających do wyjścia. Nie odwracając się za siebie wskoczyłam do jednego z kominków, a moje ciało pochłonął ogień.

Scorpius POV

      Myśl Scorp... Myśl... Gdzie o tej godzinie może być Twój ojciec?
Biuro? Odpada, przecież przed chwilą tam sprawdzałem. Umawialiśmy się w Auli... Szkoda, że to  najbardziej zatłoczone pomieszczenie w Ministerstwie. 

      Parłem przez tłum niczym lodołamacz zmierzając w kierunku szklanego posągu. Spojrzałem na postacie na nim przedstawione. Jedną z nich był mój ojciec. Draco Malfoy. Dużo osób nie zgadzało się z decyzją ministerstwa by umieścić tam mojego tatę, Jednak po Bitwie o Hogwart zmienił się nie do poznania. Pomagał innym. Starał się pokazać jak bardzo innym człowiekiem się stał. Pomimo tego plotki nie ucichły, a między nim, a słynnym Harrym Potterem pozostała nić wrogości.
       Moje myśli przerwał nagły ból w ramieniu. Zmysł pałkarza nie zawiódł mnie. Obróciłem się szybko i zwinnie złapałem w talii tą osobę, którą od ziemi dzieliło już tylko kilkanaście centymetrów.
       Jej twarz zasłaniał kaptur, który teraz lekko się zsunął ukazując pasma długich brązowych włosów. W cieniu, który tworzył kaptur dojrzałem dziewczęce oczy, które przypatrywały mi się ze zdumieniem. Kolorem przypominały gorącą czekoladę, w której mógłbym utonąć.
- Nic się nie stało? - zapytałem delikatnie.
Dziewczyna chrząknęła i odsunęła się szybko.
- Nic, dziękuje - szepnęła i poprawiła kaptur, chowając pasma brązowych włosów.
-Uratowałem Cię, więc mogłabyś chociaż pokazać swoją twarz - zaśmiałem się i zrobiłem lekki krok naprzód.
- Scorpius ! - usłyszałem znajomy głos nad swoim ramieniem i odwróciłem się machinalnie. Zauważyłem w tłumie mojego ojca, któremu pomachałem aby podszedł do nas.
Odwróciłem głowę chcąc powiedzieć coś jeszcze, lecz w miejscu gdzie przed chwilą stała dziewczyna, nikogo już nie było. Spojrzałem ponad tłumem szukając czarnej skórzanej bluzy jednak nie dostrzegłem jej.
Wzruszyłem ramionami i odwróciłem się z uśmiechem do ojca.
- Możemy lecieć na Pokątną.

Ariana POV
       - No mówię Ci że nic mi nie jest - jęknęłam, gdy Justin po raz tysięczny sprawdzał czy odniosłam jakieś obrażenia.
   Spojrzał na mnie morderczym wzrokiem, który zignorowałam prychając i zeskakując z posągu. Staliśmy po środku wielkiego parku naprzeciw wejścia do Ministerstwa Magii w świecie mugoli. Poprawiłam kurtkę i zamknęłam na chwilę oczy. Wyobraziłam sobie jak wysyłam niebiesko-fioletowy sygnał z głowy, który przebiega do czubka głowy i wnika w cebulki włosów.
      - Ariana ! Przestań - krzyknął Justin i złapał mnie za rękę, jednak ja nie przestawałam.
Po chwili spojrzałam na moje odbicie w marmurze posągu. Moje włosy wcześniej brązowe przecinały teraz niebiesko-fioletowe pasemka. Uśmiechnęłam się zadowolona z efektu.
      -Powinniśmy iść do Goldstein... Nigdy nie pokazywały Ci się runy przy tak łatwych zaklęciach - szepnął zmartwiony, a ja prychnęłam całując go w policzek.
 -Nie masz o co się martwić braciszku - powiedziałam i uśmiechnęłam się - po prostu nie mogłam się skupić, a musiałam wyjść z Ministerstwa.
 - To ten chłopak - zaśmiał się, a na jego twarzy pojawił się wyraz ulgi.
Prychnęłam i przypomniałam sobie srebrne oczy, patrzące na mnie z troską. Uśmiechnęłam się mimowolnie na co Justin szturchnął mnie poruszając znacząco brwiami. Uderzyłam go żartobliwie w ramię na co odpowiedział śmiechem.
      Odwróciłam się na pięcie i ruszyłam powolnym krokiem w stronę wąskiej uliczki pomiędzy blokiem mieszkalnym, a piekarnią. Spojrzałam za siebie i widząc podążającego za mną Justina uśmiechnęłam się.
      Znaleźliśmy się w wypełnionej kubłami na śmieci ślepej uliczce, która kończyła się murem z cegieł, na którym namalowane było piękne graffiti przedstawiające odlatujące ptaki. Uśmiechnęłam się zadowolona widząc efekty mojej długo godzinnej pracy.
      Wyciągnęłam z tylnej kieszeni spodni różdżkę i stuknęłam w jednego z namalowanych ptaków szepcząc "ostende". Z różdżki wystrzeliły białe iskry, a ptak zamachał skrzydłami i przeleciał nad resztą klucza wzbudzając je do lotu.
      Po chwili w miejscu, które ptaki odsłoniły cegły zaczęły się przesuwać i po chwili w murze ukazały się białe drzwi. Podeszłam do nich pewnym krokiem i nacisnęłam klamkę, która ustąpiła bez przeszkód. Przeszłam przez nie i znalazłam się na klatce schodowej, która jak wiedziałam krętą drogą prowadziła na dach. Uśmiechnęłam się do Justina, który właśnie zamknął za nami drzwi i ruszyłam biegiem w stronę schodów.
     Przeskoczyłam przez parę z nich i obejrzałam się szybko za siebie. Justin stał dalej przy drzwiach z wrednym uśmiechem. Wyciągnął przed siebie ręce i krzyknął:
-Jesteś tego pewna?
Z jego rąk wydobył się wir powietrza, który przygniótł mnie do ściany jednak szybko podniosłam dłonie i stanowczym ruchem opuściłam ręce, a wiatr rozstąpił się.
 -Justin ja chce iść na te zakupy! -krzyknęłam patrząc na niego z irytacją -Nie mam zamiaru znowu się z tobą ścigać aby znosić później twoje fochy, że znowu przegrałeś.
Chłopak parsknął jednak opuścił ręce i mrucząc coś pod nosem ruszył na dach.
      Westchnęłam cicho i poszłam za nim. Już po chwili weszliśmy na dach skąd mieliśmy wspaniały widok na Londyn. Westchnęłam z zachwytem i spojrzałam z uśmiechem na Justina, który puścił mi oczko i zdjął czarną kurtkę rzucając ją na bok zostając w obcisłej koszulce opinającej jego mięśnie.
 -Coś się ostatnio zapuściłeś braciszku - zaśmiałam się i spojrzałam wymownie na brzuch.
Było to oczywiste kłamstwo.
 -A jak miewa się Twoja oponka? -odgryzł się i stanął do mnie tyłem.
Rozłożył szeroko ręce, syknął cicho i ukląkł na jedno kolano. Jego ramiona w przeciągu chwili pojaśniały, a ledwo widoczne wcześniej białe znaki teraz wyostrzały się. Już po paru sekundach, zarówno na jego rękach jak i plecach widniały białe tatuaże przedstawiające skrzydła. 

Z każdą chwilą stawały się one coraz bardziej realistyczne.
      Justin  wziął głęboki oddech i zaczął powoli wypuszczać powietrze. Na ten ruch tatuaże zaczęły poruszać się po jego skórze, przesuwając się w stronę pleców niczym zasysany dym. Skłębione w jednym miejscu spowolniły na chwilę, tak by po chwili zacząć przebijać skórę chłopaka.
      Uwielbiałam oglądać uwalnianie skrzydeł, które na dobrą sprawę wyglądało niczym przyspieczone rozwijanie się kwiatów. 

      - A na ciebie ile mam czekać? - usłyszałam głos i wzdrygnęłam się. 

      Gwizdnęłam cicho i zaklaskałam sarkastycznie na co Justin dygnął lekko.
- Nieźle nieźle - zaśmiałam się.
-Jak na to że niedawno dostałeś runę odblokowującą - dodałam z wrednym uśmiechem.
-Ej..-prychnął - przecież wiesz że dla mnie kontrolowanie toru lotów jest czarną magią. Każdy ma słabe strony.
 Podniosłam lekko jedną brew i westchnęłam.
- Jak na przykład panowanie nad ziemią u Ciebie - powiedzieliśmy razem, ja naśladując jego głos. Po chwili wybuchnęliśmy śmiechem.
- Dobra zbieramy się - uśmiechnęłam się i rozłożyłam szeroko ręce pozwalając moim skrzydłom rozwinąć się w pełni.

Hejka hejka !!!
Jestem już po egzaminach, tak więc rozdziały w miarę możliwości będą pojawiały się częściej.
Do przeczytania !
~Kimi